بازم اومدم تا با هم با شیم با شهدا

گلهای بی‌خار باغ ملکوت
هنوز از پا نیفتادم، اگر چه بال من بشکست
تمام حس پروازم نگو ماندم در این بن بست
پر از عطر گل سرخم ، که در خونش شناور شد
و عطر کوچ دُرنایی ، که با آهنگ در یادست
دلم یک ساحل زخمی، پر از بغض و سکوت ابر
که هرگز او نمی بارد مگر وقتی شوم من مست
شبانگاهان که آوای تغزلهای دل آید
منم قالوا بلی گویان که آری! عاشقی هم هست
تمام کوچه های عشق همه بوی مرا دارند
و در خیل سبکباران، منم یک بیدل بی دست
همیشه خشم ترکشها، همه مهمان من بودند
و بذر تاول خردل که در باغ دلم بنشست
منم بی پا ، منم بی سر، دلم خونین ، لبم خندان
به آئین شقایقها که در صحرا روئیده است
و در قد قامت خونم، گواهی بر ده ام دل را
تقبل منی ای محبوب ، دلم با چشم تو پیوست
همیشه سر بلندم من، چو یک نخل تناور کان
میان شعله ها رقصان، دلش را می دهد از دست
تو ای ناز گل نرگس ، شبی من را بهاری کن
هنوز از پا نیفتادم ، اگر چه بال من بشکست