شروع دوباره

bahar79 — Tue, 11 Nov 2008 14:33:25 GMT

با سلام خدمت دوستان محترم

بازم اومدم تا با هم با شیم با شهدا

گلهای بی‌خار باغ ملکوت
هنوز از پا نیفتادم، اگر چه بال من بشکست
تمام حس پروازم نگو ماندم در این بن بست
پر از عطر گل سرخم ، که در خونش شناور شد
و عطر کوچ دُرنایی ، که با آهنگ در یادست
دلم یک ساحل زخمی، پر از بغض و سکوت ابر
که هرگز او نمی بارد مگر وقتی شوم من مست
شبانگاهان که آوای تغزلهای دل آید
منم قالوا بلی گویان که آری! عاشقی هم هست
تمام کوچه های عشق همه بوی مرا دارند
و در خیل سبکباران، منم یک بیدل بی دست
همیشه خشم ترکشها، همه مهمان من بودند
و بذر تاول خردل که در باغ دلم بنشست
منم بی پا ، منم بی سر، دلم خونین ، لبم خندان
به آئین شقایقها که در صحرا روئیده است
و در قد قامت خونم، گواهی بر ده ام دل را
تقبل منی ای محبوب ، دلم با چشم تو پیوست
همیشه سر بلندم من، چو یک نخل تناور کان
میان شعله ها رقصان، دلش را می دهد از دست
تو ای ناز گل نرگس ، شبی من را بهاری کن
هنوز از پا نیفتادم ، اگر چه بال من بشکست

يادش بخير

bahar79 — Mon, 25 Feb 2008 07:27:24 GMT

فرار سيدن اربعين حسيني خدمت امام زمان (عج) و شما دوستان تسليت عرض مي نمايم.

ما كه‌:

هر روز به‌ گل ها سلام‌ می‌كردیم‌، چرا امروز از احوالپرسی‌ غنچه‌ها دریغ‌داریم‌؟

هر شام‌ با تبسم‌ شیرین‌ زندگی‌ می‌خفتیم‌، امروز با حسرت‌ گذشته‌ دل‌ را چركین‌ می‌كنیم‌؟

هر ظهر، میهمان‌ قنوت‌ دست هامان‌ بودیم‌، امروزسفرة‌ مادیت‌ را بهتر می‌شناسیم‌؟

هر روز هنگام‌ غروب‌، دل‌ به‌ دریای‌بیكران‌ آسمان‌ می‌سپردیم‌ و روح‌ را جلا می‌دادیم‌، امروز از لطافت‌ خلقت‌ وجلال‌ و جمال‌ خالق‌ غافلیم‌؟

بیا تا:

یك‌ بار دیر به‌ روزهای‌ نه‌ چندان‌ دور بر گردیم‌.

یك‌ بار دیگر در قنوت‌نمازهامان‌ به‌ پرواز در آییم‌.

یك‌ بار دیگر به‌ همسایگان‌ خود، تبسم‌ زندگی‌بسیجی‌ هدیه‌ دهیم‌.

یك‌ بار دیگر به‌ صفر كیلومترها و تازه‌ واردها به‌ دیده ‌احترام‌ بنگریم‌.

یك‌ بار دیگر هجوم‌ بریم‌ و ما زودتر ظرف های‌ تبركی‌ را شستشو دهیم‌ و همچنان‌ در سلام‌ كردن‌ بر دیگران‌ پیشی‌ گیریم‌.

مگر چند سال‌ گذشته‌؟ كوه‌ كه‌ به‌ این‌ سرعت‌ چهره‌ عوض‌ نمی‌كند.

هر چقدر هم كه‌ سیلاب‌ و طوفان‌ سنگین‌ باشد!

آخرین دفعه باز آمدنم یادت هست؟

بوی باروت و غبار بدنم یادت هست؟

وقتی از پنجره بر چشم تو خندیدم

حالت ساحل دریا شدنم یادت هست؟

روزی از کوچه به تو دست تکان می دادم

دست جا مانده از آن پیرهنم یادت هست؟

خاک انگشتر و تسبیح و پلاکی خونین

جای خالی مرا در کفنم یادت هست؟

آخرین دفعه بازآمدنم یادت ماند

لحظه تازه پرپر شدنم یادت هست؟

سرفه کرد و از کنار من گذشت، چفیه پوش آشنای این محل

او هنوز سر به زیر و ساده است، مردِ با خدای این محل

می توانی از نگاه زرد او، خوشه هایی درد را دروکنی

با عبور او چه تازه می شود! رنگ و بوی جای جای این محل

می شناسمش من آن چنان، که تو کوچک و بزرگ این محله، نیز

تکیه گاه اعتماد کوچه است، پنجه ی گره گشای این محل

سرفه می کند و طعم جبهه را، در هوای کوچه، می پراکند

بوی دودهای شیمیایی آه! خاطرات مرد های این محل

گرچه ذره ذره آب می شود، پیش چشم های گریه ناک من

او هنوز، سر به زیر و ساده است، پنجه ی گره گشای این محل

غم دل

bahar79 — Mon, 25 Feb 2008 07:02:18 GMT

با عرض سلام مجدد خدمت دوستان عزيز يك بار ديگربا عنايت خداوند توفيق يافتم تا در خدمت شما باشم باشد كه بتوانيم قدمي نو در جهت پيشبرد اهداف اسلام برداريم.

در سينه‌ام دوباره غمي جان گرفته است
« امشب دلم به ياد شهيدان گرفته است »
تا لحظه‌اي پيش دلم گور سرد بود
اينک به يمن ياد شما جان گرفته است
در آسمان سينه‌ي من ابر بغض خفت
صحراي دل بهانه‌ي باران گرفته است
از هر چه بوي عشق تهي بود، خانه‌ام
اينک صفاي لاله و ريحانه گرفته است
ديشب دو چشم پنجره در خواب مي‌خزيد
امشب سکوت پنجره پايان گرفته است
امشب فضاي خانه‌ي دل، سبز و ديدني است
در فصل زرد، رنگ بهاران گرفته است

رفت و برنگشت و اين رسم روزگار ماند
چشم جاده ها هنوز، محو در غبار ماند
اين همه شب است و باز، اين همه حضور تلخ
فصل‌هاي محکم خالي از بهار ماند
تو همان که رفته‌اي، من همان که مانده ام
خواهش دوباره‌ات، پشت يک حصار ماند
دست مهربان تو، سمت آن طرفتر است
يک کبوتر غريب، باز بي‌قرار ماند
گرچه تکه‌تکه است و دلي شکسته است
خوب شد که لااقل از تو يادگار ماند
سال‌ها گذشت و هيچ، باورت نمي‌شود
چشم‌هاي من هنوز پاي انتظار ماند

صحرگاهان چو نامت حك شده بر لوح قلب من حديث روضه رضوان بود سوداي قلب من

به پا خيزم وضو سازم به ذكرت مي گشايم لب كه باشد ذكر تو مي بر وجود بي صفاي من

شود آيا كه بخشي از كرم بر من گناهانم بشويي از دل و جانم تمامي خطای من

تمام عمر خواهان غلاميّت بُدم امّا مرا دور از تو گردانده گناه و اشتباه من

مكن بر جان مسكينم ترحّم اي رحيم جان اگر باشد كريميّت كم از عصيان و ننگ من

اگر دستم نگيري و نباشي تو نگهدارم همه عالم بود تيره بود ظلمت براي من

اميدم را مكن نوميد مران از درگهت يارا هرآنكس را كه باشد حال او مانند حال من

شهداء در قهقهه مستانه شان و در شادی وصالشان عند ربهم یرزقون اند

به اميد ديدار

حرف آخر

bahar79 — Wed, 12 Dec 2007 11:40:57 GMT

عزیزان این آخرین مطلبی هست که در دوران دانشجوییم می نویسم امید وارم در این مدت توانسته باشم دینم را به شهدا ادا کنم .چون من دارم فارغ التحصیل می شم برام دعا کنید.

ماکه ابراهیم همت داشتیم سینه چاکان ولایت داشتیم

پس چرا امشب به ساحل مانده ایم

در پوست خود نمی گنجم ٬ گمشده ای دارم و خویشتن را

در قفس محبوس می بینم و می خواهم از قفس به در آیم .

سیم های خاردار مانع اند .

من از دنیای ظاهر فریب مادیات و همه آنچه از خدا بازم می دارد متنفرم .

شهید حاج محمد ابراهیم همت

پندار ما این است که شهدا رفته اند و ما مانده ایم اما حقیقت این است که

زمان ما را با خود برده است و شهدا مانده اند....

سید شهیدان اهل قلم « سید مرتضی اوینی

ای جوانان بر خیزید و نگذارید یاد و سیره ی شهدا در قلبهایمان محو شود

البته بهتراست بگوییم نگذارید یاد وسیره ی شهدا راازقلبهایمان محو کنند

بیاییدهیچ گاه در زندگی شهدا را از یاد نبریم

امان از فراموشی لاله ها

خدای من کمکم کن

bahar79 — Wed, 12 Dec 2007 10:40:03 GMT

^{ياد خدا}^{سراسر ابر شورانگيز و باران صفا بودم
    ميان سرزمين عشق چوساري ها رها بودم
    ترنم بخش روحم بود آواز سحرگاهي
    و خود تك واژه آسايش و صلح و صفا بودم
    طواف عشق مي كردم به دور كعبه ياري
    كنار خانه اش درويش و بي چيز و گدا بودم
    وجودم را صفا بخشيد دستان پر از لطفي
    و من با قدمت دستان سبزي آشنا بودم
    و شعر جان من اكنون فقط منهاي تزوير است
    كه عمري پشت با افكار شوم هر ريا بودم
    گر از طغيان برهان وحشت ديرينه اي داري
    بدان سرشار از عشق و پر از ياد خدا بودم}

از خدا یک کمی وقت خواست
وای ای داد بیداد
دیدی آخر خدا مهلتش داد

*
آمد و توی قلبت قدم زد
هر کجا پا گذاشت
تکه ای از جهنم رقم زد

*
او قسم خورد و گفت
آبروی تو را می برد
توی بازار دنیا
مفت قلب تو را می خرد

*
آمد دور روح تو پیچید
بعد با قیچی تیز نامریی اش
پیش از آنکه بفهمی
بالهای تو را چید

*
آمد و با خودش
کیسه ای سنگ داشت
توی یک چشم بر هم زدن
جای قلبت
قلوه سنگی گذاشت
قلوه سنگی به اسم غرور
بعد از آن ریخت پرهای نور
وشدی کم کم از آسمان دور دور

*
برد شیطان دلت را کجا، کو؟
قلب تو آن کلید خدا ، کو؟

*
ای عزیز خداوند
پیش از آنکه درآسمان را ببندند
پیش از آنکه بمانی
توی این راههای به این دور و دیری
کاش برخیزی و با دلیری
قلب خود را از او پس بگیری.

bahar79 — Wed, 12 Dec 2007 09:27:49 GMT

۱۶ آذر روز دانشجو مبارک

در کوچه ی درس رهگذریم هنوز وین راه دراز می سپاریم هنوز

از اول ثبت نام دو سه ماهی می گذرد ما واحد پاس نکرده داریم هنوز

bahar79 — Wed, 12 Dec 2007 09:16:19 GMT

با سلام سالروز پیوند مبارک دو نور آسمان ولایت را به همه شما عزیزان تبریک می گویم و امید وارم بتوانیم از راهروان این دو عزیز پیغمبر (حضرت علی و فاطمه زهرا )باشیم.

جدایی چه سخت است

bahar79 — Sun, 02 Dec 2007 10:38:59 GMT

لحظه جدايی....

فرا رسيد لحظه اي كه كاش فرا نمي رسيد.

فرا رسيد لحظه اي كه كاش در اعماق زندگي محو مي شد و به سر نمي رسيد.

لحظه جدايي چقدر سخت است .

لحظه جدايي دو رفيق تنهايي ها ، دو رفيقي كه با هم در لحظه هاي غربت بودند ، و درد و دل مي كردندو درد دل هم را احساس ميكردند از ته دل.

با هم بودند در تمام لحظه هاي غربت ، در تمام لحظه هاي شادي و غم و غصه با هم بودند و خاطرات زيبا و بياد ماندني بر جا گذاشتند.

حالا كه خاطرات زيبا به جا گذاشتند و هميشه با هم بودند اينك بايد از هم جدا شوند.

لحظه جدايي خيلي سخت است لحظه اي كه تنها در چشمان دو رفيق اشك ديده ميشد.اشك دوري ، اشك فاصله ، اشك جدايي.

اشكهايي كه هر قطره از آن بيانگر يك خاطره از لحظه هاي با هم بودنشان بود.

قطره اول كه از چشمانشان جاري شد به ياد روزهاي آشناييشان ريخته شد.

قطره دوم اشكهايشان، به ياد روزهايي كه با هم بودند ريخته شد.

قطره سوم اشكهايشان به ياد لحظه سخت جداييشان ريخته شد ، و بقيه اشكهايشان فقط براي اينكه دلشان خالي شود وديگر بغضي در گلويشان نباشد از چشمانشان سرازير شد.به ياد خنده ها ، قهقهه ها ، به ياد غصه ها ، شادي ها و گريه ها اشك ميريختند.و اينك زمانش و فرا رسيده بود كه شعر جدايي را مي خواندند.

شعري كه در آن آواز غمگيني بود ، شعري كه در آن آواز آغاز جدايي بود.

دست رفاقت در دستان هر دويشان گرماي خاصي به آن لحظه سرد غمگين بخشيده بود اما سرنوشت اينچنين مي خواست!

حالا كه آنها از هم جدا شده اند و بايد دوري هم را تحمل كنند در عوض قلبهايشان تا ابد در كنار هم به رسم رفاقت باقي خواهد ماند.

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شبهای روشن

این رو تقدیم می کنم کسی که با آنکه پیشش نیستم اما همیشه به یادشم

این تنها مطلبی است که من از جدایی می نویسم و چه سخت بود نوشتن آن و امید وارم هیچ وقت طعم جدایی را نچشید .

حرم حسین

bahar79 — Sun, 25 Nov 2007 10:23:19 GMT

قبل از هر چیز باید از عزیز دلی که این نکته متذکر شد که یکی از عکس هایی که من گذاشته بودم به عنوان مرقد امام رضا در اصل مرقد امام حسین بوده تشکر کنم و به بزرگواری خود ببخشید.

خوشم که جوهر عشق تو در سرشت من است

محبت تو همان خط سرنوشت من است

گناهکارم و از آستان قدس حسين

کجا روم به خدا کربلا بهشت من است

روي قبرم بنويسيد مسافر بوده است

بنويسيد كه يك مرغ مهاجر بوده است

بنويسيد زمين كوچه ي سرگردانيست

او در اين معبر پرحادثه عابر بوده است

مبادا با دیدن عکس شهدا،عکس شهدا عمل کنیم

واسه اون پرچم سرخت روی اون گنبد زرین

واسه اون شش گوشه تو واسه اون هوای غمگین

ای خدای مهربونی دل من تنگه می دونی

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را

به خون نشانده دل دودمان آدم را

آقاجون توهرنفس معجزه عیسی میکنی

بی عصا کار هزارهزار تا موسی میکنی

کربلا بود، زینب بود، حسین و علی اکبر
نینوا بود، سجاد بود، قاسم و علی اصغر
عاشورا شد، حسین بود، عباس بود، حبیب بود و زهیر
عصر بود...
زینب بود، سجاد بود، رقیه و سکینه
زینب بود، زینب بود،... حسین نبود
اربعین بود، زینب بود، سجاد بود، رقیه نبود
1367 سال گذشت...
حسن نیست، زینب نیست، سجاد نیست ...
ما هستیم، ما می مانیم، ما خواهیم ماند ...

التماس دعا

کربلا

bahar79 — Sun, 25 Nov 2007 09:51:04 GMT

کاروانی ز ره دور آید

همچو موسی که سوی طورآید

آیداینجانگردطلعت حق

بنماید به جهان قدرت حق

لیک چون او.ارنی فرماید

حق رخ خویش بدو بنماید

آنچه درطورندیده موسی

اوببیند به صف کرب وبلا

ذوالفقار علیش اندرمشت

خیل دلباختگانش درپشت

یکطرف اکبرویکسواصغر

یکطرف عون ودگرسوجعفر

اصغرش گرچه که خرداست بسال

لیک از عشق بود مالامال

سویی عباس ودگرسواصحاب

همه سرمست ازآن باده ناب

همه پروانه آن شمع صفا

جانسپاران شه کرب وبلا

لیک تشویش حسین ازهمه بیش

می رود در ره حق پیشاپیش

رود واز همه اسرارآگاه

گرید وگوید انا لله

چونکه دانست زمن کرب وبلا

گفت سرمنزل مقصود اینجاست

که دراین ملک سرمابرود

تن رها سازد.ازاینجا برود

خون مانیز روان میگردد

زیب تاریخ جهان میگردد

سیل گردد.همه دنیاپوید

خانه ظلم و ستم را پوید

هرکه دل در غم آن یار سپرد

وعده عشق بسر خواهد برد

زندگی تا همه ننگ و بند است

کشته عشق سعادتمند است

یک لحظه ببند چشم خود را

تا قصه ای آشنا ببینی

پایان قشنگ کربلا را

از دختر کربلا ببینی

پس خوب ببین که دختر آنجاست

بالای سر پدر نشسته

از لرزش شانه هاش پیداست

بغضی که به حنجرش شکسته

گقتی که چقدر کوچک است او

افتاده به خاک از غم و درد

ای کاش کسی می آمد او را

از روی زمین بلند می کرد

حالا تو ببین ادامه اش را

پایان قشنگ قصه اینجاست

او نیز ادامه حسین است

دیدی که خودش چگونه برخاست

برخاست به جنگ دشمنان رفت

این بار خودش بدون بابا

برخاست به دیگران بگوید

فریاد بلند کربلا را

اینم تقدیم به عزیز دلی که دلش می خواست بره کربلا

انشاءالله نصیب هر دو تا مون بشه بریم کربلا